Refurbishment, Risk and Responsibility – Decisions when upgrading tunnel fire provisions

In nieuwe weg-, spoor- of bustunnels in Australië hebben verschillende factoren geleid tot een opeenstapeling van brandveiligheidsvoorzieningen, wat er vaak toe leidde dat elke denkbare maatregel werd opgenomen in de ontwerpfase van het project en in latere stadia niet kritisch werd bevraagd. Het ‘FEB-proces’ is dan vaak een poppenkast waarin het project via het “proces” doen alsof we bij inspectie niet weten of de tunnel veilig genoeg is en brandweerlieden veel tijd besteden op soms twijfelachtige analyse om de proefopzet te testen alvorens te concluderen dat de tunnel veilig genoeg is.
Als er sprake is van verspilde uitgaven aan veiligheidsmaatregelen, wordt dit verborgen door de enorme civiele kosten van tunneling. Bij een renovatie is de mechanische en elektrische installatie dichter bij 100% van de projectkosten, en dus is er meer aandacht voor het rechtvaardigen van het brandveiligheidsontwerp en de kosten ervan. Er is over het algemeen ook een contractueel kader dat dergelijke ondervragingen vergemakkelijkt.
We weten ook dat voor de meeste moderne tunnels het absolute risico niet de helft van de uitrusting kan rechtvaardigen die we erin stoppen, maar de gemeenschap heeft een verhoogde perceptie van het risico en een begrijpelijke afkeer van grote incidenten of beknelling, hoe klein de kans ook is. Dit artikel bespreekt de tekortkomingen die inherent zijn aan de gebruikelijke benaderingen van brandveiligheid in tunnels en probeert een nieuw, eenvoudiger perspectief te bieden voor het bestuur en de projectbesluitvorming rond de voorzieningen die moeten worden opgenomen in een renovatieontwerp. De aangeboden gedachten kunnen nuttig zijn om tot het juiste antwoord voor projectteams te komen en context te bieden voor een duidelijke, gerechtvaardigde beslissingsbasis in het formaat van het project.